>> พยายาม
posted on 02 Jul 2008 20:14 by b-c-cretหลายครั้งที่ฉันพยายามไม่คิดถึง
แต่หลายครั้งฉันก็ทำไม่ได้
จนต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเธอ
ฉันมักไปยืนเฉยๆตรงที่เราได้เจอกันครั้งแรกเสมอ
และไม่ต้องแปลกใจเลย ที่ฉันจะร้องไห้ออกมาทุกที
ฉันเองก็ไม่แน่ชัดว่าเราเริ่มรู้จักกันตั้งแต่เมื่อไหร่
แต่จนถึงวันนี้มันก็เกือบจะ 8 ปี แล้วที่เรารู้จักกัน
ฉันกับเธอเราแยกทางเดินกันเมื่อเกือบ 4 ปีที่แล้ว
จนถึงทุกวันนี้ ฉันก็ยังไม่ลืมเธอเลยสักวัน
อะไรก็ตามที่ฉันเคยทำให้ และเธอเคยทำให้
ฉันยังคงจำได้
อะไรก็ตามที่ฉันเคยพูด และเธอเคยพูด
ฉันยังคงจำได้
ไม่ลืม
ถึงแม้ในวันนี้ ฉันจะเจอคนที่ดีมากๆเข้ามาในชีวิต
ฉันก็ยังลืมเธอไมได้
ฉันไมได้หวังให้เรากลับมาเหมือนเดิม มันคงเป็นไปไม่ได้
แต่ทุกวันนี้ มันได้เท่านี้ ฉันก็มีความสุขมากๆ
ทุกครั้งทีเราได้คุยกัน หลังจากที่วางสาย
ฉันเองก็แปลกใจ ว่าทำไมมันทำให้ฉันรู้สึกดี
พักหลังฉันรู้สึกห่วงเธอขึ้นมาบอกไม่ถูก
เธอบอกว่าให้ฉันหาแฟนให้
ถ้าเธอได้อ่านเรื่องที่ฉันเขียนนี้
เธอคงรู้ว่าทำฉันถึงปฏิเสธ
ฉันไม่มีสิทธในตัวเธอแล้ว ฉันรู้
แต่จะให้ทำยังไง ได้ละ ..
ฉันเองไม่รู้ว่าเธอคิดยังไงในความรู้สึกตั้งแต่วันแรกที่เรารู้จัก
ไม่แน่ชัด แต่ก็เหมือนว่าฉันกับเธอ ต่างคนต่างรู้ว่าความสัมพันธ์ของเรา
คืออะไร ..
ฉันขอโทษที่เป็นคนเดินจากมาโดยที่เธอไม่ได้ผิดอะไร
ถึงวันนี้มันจะสายเกินไป ถึงแม้ฉันอยากจะกลับไปอยู่ตรงนั้นมากแค่ไหน
ฉันเองก็เดินจากที่ตรงนี้ ในวันนี้ไปไมได้
ขอบคุณคำพูดดีๆ ของที่ให้ที่เธอยังคงเก็บมันไว้
ขอบคุณความห่วงใยผ่านเสียงที่ทำให้ฉันยิ้มได้
ขอบคุณที่ทำให้ทุกครั้งที่เราได้คุยกันมันทำให้ฉันมีความสุข
เธอคงจะอยู่ในใจฉันแบบนี้ตลอดไป
รักเธอนะ
มันอาจจะสายไปแล้วที่จะบอก
ถ้าเธอได้อ่านมัน
เธออยากจะฟังจากปากของฉัน
ฉันก็จะบอกเธอ
ตอนนี้เธออยู่ในฐานะเพื่อน คนรู้จัก
ที่ฉันรักมากที่สุด
ขอบคุณค่ะ :D
** เธออ่านแล้ว เธอจะดีกับฉันเหมือนทุกวัน
หรือเธอจะเปลี่ยนไปหรือปล่าว??
หรือต้องยอมให้เป็นแบบนี้เรื่อยไป หรือว่าไม่มีวันลืมเธอ
edit @ 2 Jul 2008 21:13:40 by b-c-cret